BLOGS

 

Mijn haren zijn alweer net zo lang als voordat het allemaal begon. Ik ben blij om niet meer met een muts op te slapen, houd ervan te mopperen wanneer m'n krullen keurig geregisseerd de deur uit gaan waar ze vijf minuten later alweer een eigen leven leiden en geniet ervan weer naar de kapper te gaan.

Een paar maanden geleden was ik weer eens bij D. Na het harenwassen loop ik, heerlijk ontspannen, naar de kniphoek. We praten gezellig over alle leuke dingen die we gedaan hebben en gaan doen, over de vakanties die eraan komen. Terwijl ik ga zitten zie ik mijzelf plotseling in de spiegel, en mijn hart slaat een paar slagen over…

Voor de eerste keer zag ik wat een aantal van jullie in 2016 zullen hebben gezien. Geen krullenbol, maar een omgeknoopte doek. Geen vrolijkheid, maar een potentieel vonnis. Geen energie, maar overlevingsdrang.

D. ziet er net zo geschrokken uit als ik en zegt dat het haar spijt; alle eerdere keren heeft ze de handdoek er bij de wasplek afgehaald, om mij niet met dit beeld te confronteren. Een beeld dat we met zijn allen steeds vaker zullen zien; toen Pink Ribbon begon was het één op de tien vrouwen die geconfronteerd werd met borstkanker, nu is het al één op de zeven.

Door al het onderzoek dat er gedaan wordt zijn de kansen op overleven steeds beter, en geloof mij; daar ben ik heel dankbaar voor! Maar de medaille 'extra tijd' heeft ook een keerzijde; ik heb minder energie, klachten en risico's die niet bij mijn leeftijd horen te passen en het vertrouwen in mijn lijf is nog steeds zoek.

Afgelopen maand speelde KWF een hoofdrol op social media, met gister als afsluiter nationale broer- en zusdag (de mijne wint trouwens de hoofdprijs!), deze maand worden overal weer roze lintjes opgeplakt… Geloof mij; ook ik word er moe van, maar onderzoek is zó belangrijk, dus als het kan; draag wat bij … en check jezelf. X

gallery/img_3839